Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Μουσικοχορευτική θεατρική παράσταση "Της αγάπης το βοτάνι" από τον Ε.Μ.Σ. Ιτέας και Κ.Λ. Παλαμά "Δρώμενα"

Την καθιερωμένη αποκριάτικη εκδήλωση πραγματοποίησε ο Εκπολιτιστικός Μορφωτικός σύλλογος Ιτέας σήμερα Σάββατο στις 19:00 στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Δημαρχείου Ιτέας.
Η αίθουσα ήταν για μια ακόμη φορά κατάμεστη δείγμα ότι είναι πολύ μεγάλη η ανάγκη συντηρήσεως και επαναλειτουργείας του Πνευματικού Κέντρου του χωριού μας.

Στην μουσικοχορευτική θεατρική παράσταση με τίτλο "Της αγάπης το βοτάνι", τα παιδιά του Ε.Μ.Σ. Ιτέας και Κ.Λ. Παλαμά "Δρώμενα" έδωσαν το καλύτερο εαυτό τους πάνω στη σκηνή κάνοντας μικρούς και μεγάλους να γελάσουν με την ψυχή τους. Τα κείμενα από την χοροδιδάσκαλο του συλλόγου κ. Σοφία Τζέλλα ήταν γραμμένα στην τοπική διάλεκτο και η όλη παράσταση μας παρέπεμπε πολλές δεκαετίες πίσω.
Την εποχή που κυριαρχούσαν τα ξεματιάσματα, τα γιατροσόφια, τα βοτάνια κι οι πρακτικές για όλα τα καλά και τα κακά που θα συνέβαιναν στη ζωή των ανθρώπων. Υπέροχη η παράσταση όπως υπέροχο και το κοινό που το καταχάρηκε και χειροκρότησε τα παιδιά.

Τα σκηνικά επιμελήθηκε η Παναγιωτή Μαρία, το μακιγιάζ των παιδιών η Μακρή Ντίνα και τα ηχητικά από τον Μακρή Ηλία.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο Αιδεσιμολογιότατος Πατήρ Βασίλειος Γερούκης, ο Πατήρ Κωνσταντίνος Γιολδάσης, ο Αντιδήμαρχος κ. Θωμάς Κοντοβάιος, ο πρόεδρος της Τ.Κ. Ιτέας κ. Λύτρας Ευάγγελος, ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΠ κ. Λωρίδας Αντώνιος, ο επικεφαλής αντιπολίτευσης κ. Αχιλλέας Καραλής, ο πρώην Δήμαρχος Φύλλου Αντώνιος Αναστασόπουλος, ο πρόεδρος της Αμφικτιονίας Καραγκούνηδων κ. Φιρφιρής Απόστολος η πρόεδρος Συλλόγου Γυναικών Ιτέας Τζένη Μακρή και η καθηγήτρια Γαλλικών του Γυμνασίου-Λυκείου Ιτέας κ. Άννα Καραμούρτου.

Με το πέρας της παράστασης προσφέρθηκαν σε όλους αναψυκτικά.

Το Δ.Σ ευχαριστεί θερμά το κοινό που τίμησε την προσπάθεια με την παρουσία του αλλά και όλους όσους βοήθησαν να πραγματοποιηθεί η εκδήλωση.

































Διαβάστε Περισσότερα »

Στο Δήμο Παλαμά ο αντικαπνιστικός νόμος πνίγηκε στον καπνό!

Προκαλεί πραγματικά θλίψη το γεγονός πως, σε αντίθεση με γειτονικές πόλεις όπου αρχίζει όλο και περισσότερο να εφαρμόζεται ο αντικαπνιστικός νόμος, στην πόλη μας συνεχίζεται η καταστρατήγησή του.
Δυστυχώς η πολιτισμικά ξεπερασμένη αντίληψη και νοοτροπία πάνω στο συγκεκριμένο θέμα καταδεικνύει το μέγεθος της απάθειας και της αδιαφορίας απέναντι σε όλους τους συμπολίτες μας που δεν καπνίζουν και κυρίως απέναντι σε ευπαθείς ομάδες συμπολιτών μας όπως παιδιά, ηλικιωμένοι άνθρωποι με αναπνευστικά προβλήματα κ.ά.
Κι εύλογα αναρωτιέται κανείς τι μπορεί να είναι αυτό που θα καταφέρει ν’ αλλάξει την εδώ και χρόνια παγιωμένη «κακή» νοοτροπία στην πόλη μας;
Πώς θα εξασφαλιστεί η ισονομία των πολιτών τη στιγμή που σε καθημερινή βάση και σχεδόν δικτατορικά καταστρατηγείται η προάσπιση της ανθρώπινης υγείας;
Ελπίζει κανείς ότι κάποια στιγμή ο καπνιστής, που δεν υπολογίζει τη δική του υγεία, θα σεβαστεί την υγεία των υπολοίπων;

Ας μην τρέφουμε αυταπάτες!
Η κουλτούρα μας σαν πολίτες απαιτεί «εξαναγκασμό», δηλαδή εντατικούς ελέγχους από τους αρμόδιους φορείς. Δυστυχώς όμως προς το παρόν οι έλεγχοι στην πόλη μας παραμένουν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Έτσι λοιπόν συνεχίζει μία κατάσταση η οποία βολεύει τους λίγους κι αναγκάζει τους πολλούς να υπομένουν. Και διαμορφώνεται μια κοινωνία που φοβάται ακόμη και την παραμικρή αλλαγή.
Φοβάται ίσως να μην ξεβολευτεί και χάσει τα κεκτημένα.
Και φτάνουμε στο σημείο να θεωρούμε ως απαραίτητη προϋπόθεση την παρέμβαση της «πολιτισμένης» Ευρώπης για να μας δείξει τον δρόμο. Έναν δρόμο που θα έπρεπε να είναι αυτονόητος και που θα έπρεπε να τον έχουμε βαδίσει από καιρό τώρα.
Κρίνεται λοιπόν σκόπιμο να επιληφθούν του θέματος οι αρμόδιοι φορείς σε επίπεδο υγειονομικών, αστυνομικών και δημοτικών αρχών, σε συνεργασία (όσο είναι εφικτό) με τους άμεσα εμπλεκόμενους καταστηματάρχες, προκειμένου να μπουν οι βάσεις για κοινή αντιμετώπιση του προβλήματος, που δεν αφορά μόνο όσους δεν καπνίζουν, αλλά και τους ίδιους τους καπνιστές!

Υ.Γ. Το να μην εισπνέω τον καπνό του άλλου δεν είναι μόνο αυτονόητο δικαίωμα, είναι και απόδειξη πολιτισμικής κουλτούρας. Μιας κουλτούρας που δυστυχώς εδώ και χρόνια βασική της προτεραιότητα είναι να διδάσκει στα νέα μέλη της την έλλειψη σεβασμού!

Δημήτρης Μαντές

πηγή


Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Αποκριάτικο παιδικό πάρτυ διοργάνωσε ο Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου Ιτέας

Όσο μακριά κι αν εγκαταλείψουμε το πιτσιρίκι μέσα μας, η ανάμνηση των Αποκριών της παιδικής μας ηλικίας είναι αδιαπραγμάτευτα ισχυρή: το μασκάρεμα, η ιεροτελεστία της επιλογής της στολής, τα πάρτυ, η μαγική μεταμόρφωση.

Τα παιδικά αποκριάτικα πάρτυ είναι η χαρά των μικρών μας αυτές τις ημέρες. Κάθε παιδί θέλει να κάνει ένα και, όπως όλοι οι γονείς, δύσκολα τους χαλάμε χατίρια.

Έτσι με το καθιερωμένο αποκριάτικο πάρτυ υποδέχτηκε και φέτος την Αποκριά ο Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου Ιτέας.
Το πάρτυ έγινε χθες την Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου και η ταβέρνα του Νίκου Στεφανόπουλου πλημμύρισε από μικρούς μασκαράδες.

Στο κάλεσμα του Συλλόγου ανταποκρίθηκαν όλα τα παιδάκια με τους γονείς τους.
Χορός, τραγούδια, γέλια, σερπαντίνες και παιχνίδια συνέθεσαν το σκηνικό της εκδήλωσης.
Ήταν ένα χαρούμενο απόγευμα γεμάτο ζωντάνια και παιδικά όνειρα, από εκείνα που δύσκολα βρίσκεις στις μέρες μας...

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε όλο το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου














Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Κουβέντα με...διαφορά!!!

Την Πρωτοχρονιά ο «Άγιος Βασίλης» έφερε στην κόρη μου ένα τάμπλετ. Πάνω στην κουβέντα, λοιπόν, η ερώτηση από μεριά της ήρθε σχεδόν φυσιολογικά.
- «Εσύ μπαμπά όταν ήσουν παιδάκι πότε πήρες πρώτη φορά τάμπλετ»;
Η απάντηση από την πλευρά μου εξίσου φυσιολογική.
- «Δεν είχαμε, μωρό μου, τότε εμείς τάμπλετ». 
Με κοίταξε γεμάτη απορία και με ξαναρώτησε:
- «Τι εννοείς δεν είχατε τάμπλετ». 
Κατάλαβα πως η κουβέντα θα ξεφύγει.
- «Ε, δεν είχαμε. Ήταν άλλες εποχές τότε». 
Τα μάτια της άρχισαν να γεμίζουν ερωτηματικά.
Το έβλεπα να έρχεται.
- «Και πώς παίζατε παιχνίδια»; 
Η επόμενη απάντηση ήταν απλή:
- «Στο δρόμο παίζαμε». 
Και τότε ήρθε η χαριστική βολή.
- «Και καλά, μουσική πώς ακούγατε»; 
Παίρνω το σοβαρό μου ύφος και της απαντώ σαν επιστήμονας που απαντά ερώτηση για την κβαντική μηχανική:
- «Από κασέτες παιδί μου»!
Το σοκ στα μάτια της με έκανε να αναθεωρήσω τη χρησιμότητα της κουβέντας και να κάνω ένα βήμα πίσω: «τι κάνεις ρε στο παιδάκι; Σταμάτα να το σοκάρεις»!
Γιατί ναι, μπορεί να μας χωρίζουν κοντά στα 30 χρόνια άλλα μέσα σε αυτές τις τρεις δεκαετίες τίποτα δεν παρέμεινε ίδιο. Η τεχνολογία προόδευσε με αδιανόητους ρυθμούς, οι καθημερινές συνήθειες άλλαξαν δραματικά, οι άνθρωποι έγιναν πιο «κουμπωμένοι». Και άντε τώρα να εξηγήσεις σε ένα παιδάκι που σήμερα είναι γύρω στα 10 και έχει να επιλέξει ανάμεσα σε ένα από τα έξι παιδικά κανάλια που του παρέχει η συνδρομητική τηλεόραση, πως στην δική μας εποχή, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο μικρότερος ήταν αυτός που σηκωνόταν (και πάντα με φασαρία) για να αλλάξει χειροκίνητα το κανάλι (ένα από τα 3-4 που υπήρχαν τότε) στην ασπρόμαυρη τηλεόραση!

Σε αυτό το κείμενο υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος να πέσουμε στην παγίδα του «χάσματος των γενεών».
Να κάνουμε, δηλαδή, το ίδιο λάθος που έκαναν οι γονείς μας. Αυτό το «αχ, στη δική μας εποχή τα πράγματα ήταν καλύτερα».
Άλλα όχι.
Στη δική μας εποχή τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα.
Ήταν πιο αγνά, ίσως.
Και με μεγαλύτερη δόση «άγνοιας κινδύνου», σίγουρα.
Εμείς δεν είχαμε παιδότοπους γεμάτους αφρολέξ και προστατευτικά στις γωνιές.
Παίζαμε στην αλάνα με τις σκουριασμένες κούνιες και τις αιχμηρές γωνιές.
Όταν ιδρώναμε δεν αλλάζαμε μπλούζα. Τη βγάζαμε, την αφήναμε στο χώμα και την ξαναβάζαμε μετά αδιαφορώντας για τα μικρόβια που έστηναν πάρτι πάνω της.
Όταν διψούσαμε δεν είχαμε το ειδικά σχεδιασμένο παγουράκι. Από την βρύση στην άκρη της πλατείας πίναμε, που ήταν εντελώς εκτεθειμένη και από εκεί ξεδιψούσαν και τα αδέσποτα σκυλάκια. Όταν χτυπούσαμε δεν σήμαινε γενικός συναγερμός. Αν δεν χρειαζόσουν ράμματα, τότε γινόσουν καλά με λίγο ιώδιο που γιάτρευε τα πάντα, και την άλλη ημέρα έδειχνες με καμάρι το κόκκινο χρώμα πάνω στο σώμα σου.
Η μάνα μας το πιθανότερο είναι να φώναζε για το σκισμένο παντελόνι και την επόμενη να πήγαινε να έβαζε εκείνο το θρυλικό (συνήθως καφέ ή μαύρο) οβάλ δερμάτινο μπάλωμα. Και αν θέλαμε να παίξουμε κάτι πιο ήρεμο μαζεύαμε χαρτάκια για να τα κολλάμε στα άλμπουμ. Χαμός για να αγοράσουμε ένα φακελάκι. Κλάμα αν τα είχαμε «διπλά». Περηφάνια αν πετυχαίναμε κάποιο «υπερσπάνιο». Τα περισσότερα άλμπουμ ήταν για το ποδόσφαιρο. Αλλά υπήρχαν και τα κοριτσίστικα. Μέχρι και για την «Τόλμη και Γοητεία» με τον Ριτζ και την Καρολάιν που τότε ήταν στα ντουζένια τους, είχαν βγάλει, οι αθεόφοβοι.

Και για να γυρίσουμε στα του τάμπλετ.
Ποιο τάμπλετ;
Στην καλύτερη και για τους μεγαλύτερους υπήρχαν τα «ουφάδικα» που έλιωνες στο πακ-μαν ή προς το τέλος της δεκαετίας να μας αγόραζαν οι δικοί μας το «ατάρι». Εμείς, θα παίζαμε με τις ώρες μπάλα και δεν θα γυρίζαμε σπίτι αν δεν φώναζε η μάνα. Θα παίζαμε πετροπόλεμο μέχρι να την πληρώσει το παράθυρο του γείτονα. Θα πηγαίναμε να εξερευνήσουμε τον μικρό λόφο που τότε έμοιαζε θεόρατο βουνό. Θα καθόμασταν με τις ώρες να χαζεύουμε τα μεγαλύτερα παιδιά που αγόραζαν το πρώτο τους «παπί», τρύπαγαν την εξάτμιση και έκαναν περατζάδες από την πλατεία, σπάζοντας τα νεύρα των γιαγιάδων που μαζευόντουσαν για να κουτσομπολέψουν.
Θα ακούγαμε μουσική από τις κασέτες που είχαμε στοιβαγμένες τη μια πάνω στην άλλη και στην καλύτερη δίσκους στο πικάπ αλλά με προσοχή για να μη σπάσουμε τη βελόνα. Και αν είχε καύσωνα, το παιχνίδι δεν σταματούσε. Απλά στην «εξίσωση» έμπαινε το λάστιχο της αυλής.
Για κλιματιστικά ούτε λόγος. Όχι ένα σε κάθε δωμάτιο, όπως τώρα....Πουθενά.
Οι σπουδαίες αυτές εφευρέσεις μπήκαν στη ζωή μας μετά τον μεγάλο καύσωνα του 1987.

Και επειδή νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, τρώγαμε τα πάντα.
Όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα πάντα. Χωρίς περιορισμούς, χωρίς καταλόγους ανθυγιεινών.
Σοκολάτες, γαριδάκια, δρακουλίνια, φοφίκο.
Τα πάντα όλα. Και αναψυκτικά.
Οι φυσικοί χυμοί ήταν για όταν ήμασταν άρρωστοι, προκειμένου να παίρνουμε βιταμίνες αλλά μέχρι εκεί.
Η μάνα μαγείρευε υγιεινά φαγητά (για λίγο καιρό μόνο έκοψε τα πολλά πράσινα εξαιτίας του Τσέρνομπιλ) για να πάρουμε δυνάμεις αλλά, όπως γυρνούσαμε από το φροντιστήριο κάναμε μια στάση στο σουβλατζίδικο για να πάρουμε ένα πιτόγυρο.
Και όταν πηγαίναμε οικογενειακώς στις ταβέρνες τρώγαμε ότι έτρωγαν οι μεγάλοι.
Δεν υπήρχαν ειδικές παραγγελίες με καλοψημένα φιλετάκια.
Γαρδούμπες; Γαρδούμπες.
Κοκορέτσι; Κοκορέτσι.
Και όταν νύσταζες αποκαμωμένος από το παιχνίδι ανάμεσα στα τραπέζια, δεν σηκωνόντουσαν όλοι να φύγουν «επειδή το παιδί κουράστηκε». Ενώναν δυο καρέκλες και σε έβαζαν να κοιμηθείς εκεί. Και εσύ κοιμόσουν.
Οι επικοινωνίες και οι μετακινήσεις λίγο μετά την εποχή των σπηλαίων
Όταν έβγαινες για να παίξεις, έβγαινες για να παίξεις.
Έλεγες τι ώρα θα γυρνούσες (συνήθως δεν ήταν ώρα αλλά το κλασικό «μόλις νυχτώσει, ντε») και τέλος.
Οι γονείς μας είχαν μόνο μια αμυδρή εικόνα του που μπορεί να είμασταν.
Ε, κάπου εκεί, τέλος πάντων. Ούτε τηλέφωνα, ούτε μηνύματα, ούτε τίποτα.
Για την ακρίβεια, στα πρώτα χρόνια εκείνης της δεκαετίας, δεν υπήρχε καν σταθερό στο σπίτι.
Και όσοι "τυχεροί" είχαν, ήταν ο ΟΤΕ της εποχής με εκείνη την κλασική κι αγαπημένη συσκευή με το κυκλικό καντράν που όλοι πίστευαν πως αν έπαιρναν το «μηδέν» θα ακουγόταν καλύτερα!
Εκείνες οι εποχές που δεν είχαμε ούτε messenger, ούτε viber και, αν ήσουν και λίγο καψουράκος, έπρεπε να περιμένεις μέχρι τελευταία στιγμή στο σπίτι, μπας και χτυπήσει το τηλέφωνο και ήταν το πρόσωπο.
Τότε μας ενδιέφεραν οι μεγαλύτερες κοπέλες που φορούσαν αυτά τα θρυλικά πουκάμισα με τις βάτες και έκαναν τα μαλλιά τους περμανάντ. Και αν ήθελες να βρεθείς με κάποιον χωρίς να έχετε συνεννοηθεί από πριν, πήγαινες κάτω από το παράθυρο του και φώναζες.
- «Μητσοοοοο»! 
Έβγαινε ο Μήτσος κι αν είχε προλάβει να τελειώσει τα διαβάσματα ερχόταν μαζί στο παιχνίδι.
Αν δεν τα είχε τελειώσει, έριχνε έναν τσακωμό, το έσκαγε και ερχόταν. Δεν έπρεπε πρώτα να μιλήσει η μαμά του, με τη μαμά σου να το σκεφτούν, να το εξετάσουν ενδελεχώς και στη συνέχεια να απαντήσουν αρμοδίως.
Τα απογεύματα ήταν κλεισμένα για παιχνίδι. Εκτός κι αν ήσουν «απογευματινός» στο σχολείο.
Γιατί τότε πολλά σχολεία είχαν και απογευματινή βάρδια. Μία εβδομάδα πρωί. Μια εβδομάδα απόγευμα.
Και όταν μπαίναμε στο αυτοκίνητο για να πάμε κάπου οικογενειακά, καθόμασταν στα πίσω καθίσματα και στην καλύτερη να βάζαμε ζώνες. Τα παιδικά καθισματάκια ήταν προϊόν επιστημονικής φαντασίας. Και ο πατέρας κάπνιζε.
Θα μου πει κάποιος και ήταν καλά όλα αυτά, δηλαδή;
Σίγουρα όχι.
Ναι, τα 80s είναι σαφώς μια εποχή που δεν κυριαρχούσε η λογική.
Αλλά αφενός επιβιώσαμε και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και αφετέρου η υπερβολική προστατευτικότητα, στα όρια της υστερίας ποτέ δεν είχε καλά αποτελέσματα.
Οι γυάλες, άλλωστε, είναι για τα χρυσόψαρα....


πίσω στα παλιά
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Τροχαίο στον κόμβο Ιτέας

Σύγκρουση δύο αυτοκινήτων είχαμε νωρίς το μεσημέρι σήμερα Τρίτη (13/2) στην Ε.Ο. Καρδίτσας - Λάρισας στον κόμβο της Ιτέας (φανάρια) που τείνει να γίνει καρμανιόλα από την συχνότητα που γίνονται τα τελευταία τα τροχαία.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του KarditsaLive.Net δύο αυτοκίνητα στα οποία οδηγοί ήταν ένας 79χρονος και ένας άνδρας ηλικίας μεταξύ 45-50 ετών συγκρούστηκαν στο σημείο του κόμβου με αποτέλεσμα να τραυματισθούν ελαφρά (σύμφωνα με τι πρώτες πληροφορίες) και να μεταφερθούν με ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο Καρδίτσας για τις πρώτες βοήθειες.




Διαβάστε Περισσότερα »

Πρόγραμμα Αποκριάτικων Εκδηλώσεων Δήμου Παλαμά 2018

Πρόγραμμα Αποκριάτικων Εκδηλώσεων Δήμου Παλαμά 2018

Σάββατο 17 Φεβρουαρίου
Αποκριάτικο πάρτι στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων με εκπλήξεις και κλόουν για τούς μικρούς μας φίλους.
Ώρα έναρξης 17:00




Κυριακή 18 Φεβρουαρίου
Καρναβάλι στο Προάστιο
Ώρα έναρξης 16:00

Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου
Κούλουμα στον Παλαμά στο «Πάρκο Αστέριο» (συμμετέχει ο χορευτικός όμιλος "Καραγκούνηδες")
Κούλουμα Μεταμόρφωση, Μάρκο, Καλυβάκια, Βλοχό, Κοσκινά, Ιτέα (στο χώρο του Λαογραφικού Μουσείου), Φύλλο, Αγία Τριάδα, Πεδινό.



Διαβάστε Περισσότερα »